Sh*t happens

Iedereen maakt fouten. 

Maar omdat we in een tijdperk leven waarin alles #perfect moet zijn, is het des te moeilijker om met al die perfectie om te kunnen. 

Als je een foto, make-up of kapsel aflevert, dan verwachten klanten dat die tot op de pixel, millimeter of haarlok perfect is.
Iedereen verwacht een photoshop-perfect leven, waarin minder goed werk of fouten compleet uit den boze zijn.

Post je een foto met een ietwat ‘scheve’ eyeliner, dan kraken anderen je af tot the worst make-up artist in history. Althans, als je alle commentaren op sociale media moet geloven. 

Gelukkig weet ik dat mijn werk niet van de slechtste is. Anderzijds snap ik dat veel creatieve mensen hun hoofd durven laten hangen door alle overload aan perfectie waarmee ze elke dag overrompeld worden. Het is zo triest dat veel goeie artiesten hun werk te snel opgeven omdat ze geloven dat wat ze maken niets meer waard is. 

Weet je wat de kunst is om daarmee om te gaan? Simpel: accepteer je fouten. 

Ik hoor je al denken: ja, Sar, jij hebt makkelijk praten, want jij leeft nu van je passie.
Maar veel mensen vergeten dat ik hier uiteindelijk ben geraakt door al mijn fouten en tegenslagen niet uit de weg te gaan. 

Ik neem je even mee naar mijn jeugd. Tijdens de lagere schoolperiode ben ik vaak gepest geweest omdat ik als kind in alles de traagste was.
Schrijven, rekenen, tekenen, ec, ec …  Ik was een slak.
Als de schoolbel ging, stapte ik altijd als laatste de deur uit en zelfs tot in het middelbaar lachten mensen mij hiermee uit. 

Dit was één van de eerste en misschien zelfs moeilijkste dingen die ik ooit heb moeten leren accepteren. Ik was de slak van de klas en zou nooit één van de snelsten zijn. En nu, 15 jaar later doe ik op mijn werk nog steeds als laatste de deur toe. Maar nu omdat ik het laatavondjournaal voor mijn rekening neem. 

Tegenwoordig doe ik trouwens een volledige make-up op 10 minuten. Vingervlug. So try and beat that, ha ;) !  

Nu geef ik je graag een voorbeeld uit mijn dagelijks leven, eentje waar ik veel uit geleerd heb.
Elke week verzorg ik de make-up in de televisiewereld. In mijn branche passeren regelmatig mensen die een grote mond opzetten. Als je dan niet stevig in je schoenen staat, dan kunnen zij je zelfvertrouwen behoorlijk de grond in boren. 

Als je een tekening of foto maakt die je zelf niet goed vindt, dan heb je altijd de mogelijkheid om opnieuw te beginnen. Bij de make-up van een persoon is dat niet zo vanzelfsprekend. Niet iedereen is even gemakkelijk om te maquilleren. Soms heb je niet genoeg tijd om iets te corrigeren. Of soms heb je van die dagen waarop je je niet zo goed voelt. Sommige schermgezichten kunnen ook hun eigen onzekerheid op jou projecteren. Daardoor bezorgen ze jou stress waardoor je fouten maakt die je anders niet zou maken. Op zo’n moment zeg ik tegen mijzelf: “Sar, Je bent een goeie make-up artiest, want anders hadden ze jou niet aangenomen. Je kent je capaciteiten. Stop met twijfelen en doe gewoon je ding!”



Stel, je verzorgt de make-up voor televisie, maar desondanks alles word je die dag overmand door twijfel. Voor je ’t weet, denk je: Oh god, die lijn daar was absoluut geen goed idee!
Of not again, een mascaravlek in mijn mooie make-up! En het enige wat dan nog door je hoofd gaat, is: run, Forest run!!!!

En dat is uiteindelijk nergens voor nodig. Maar onder stress durven we al eens vreemde en gekke dingen doen. Soit, the deed is done. En nu kan je twee kanten uit.  

Optie 1. Je twijfelt aan jezelf, waardoor je emoties en onzekerheid de bovenhand nemen en de kans groot dat je nog meer fouten maakt. En dan draait alles helemaal in de soep. 

Of optie 2. Je neemt een stap terug en accepteert de fouten die je net hebt gemaakt en zegt: Well, Fuck this, daar kunnen we toch niets meer aandoen... #shithappensyouknow...
Je geeft aan jezelf toe dat ze niet het einde van de wereld zijn. En zullen we vervolgens maar weer ons penseel opnemen en verder werken? Yes !!

Op dat moment kom je meer zelfzeker over. En dat heeft ook een effect op de persoon die voor jou zit. Misschien denkt hij wel dat ‘jouw fout’ net zo bedoeld was. Of zie je zelf dat het ook helemaal anders kan. Conclusie, soms ziet je werk er plotsklaps beter uit door net fouten te maken. 



Op dagen waarop ik mij miserabel voelde en “fuck it all” dacht, kreeg ik heel vaak complimenten over mijn werk. Ook al zei dat stemmetje in mijzelf vaak: ‘Really’?! You sure about that?! 

Geloof je me niet? Probeer het zelf, en pas het toe op je dagelijks leven. Zeg tegen jezelf: the hell with my adversities and my mistakes en just deal with them ! Cuzz… who cares? Ik kan je met zekerheid zeggen: Nobody ! 

Want wat helpt het jou als persoon verder als je je steeds opnieuw vragen gaat stellen bij iedere tegenslag of fout die je in je leven maakt ?
Ga je daar zelf gelukkiger van worden? Gaat het jou en je omgeving verder helpen? Nope !
Dus neem je potlood, camera, penseel of dat waarmee je bezig bent en doe gewoon verder. 




Als er iets is wat ik voorbije jaren heb geleerd en wat mij uiteindelijk tot een goeie artiest heeft gemaakt, is dat je moet durven toegeven aan je eigen angsten en fouten. En dat je jezelf moet accepteren met al je hoeken en kanten. En basicly moet durven zeggen: ‘I just don’t give a fuck’ and ‘shit happens’.
Want alleen dan zal je echt tevreden kunnen zijn met jezelf, je werk en zien dat alles wat je bent en creëert eigenlijk best zo slecht nog niet is... :)




—————————— 


P.S.: Wisten jullie dat het merendeel van mijn beste werken ook ‘fouten’ zijn..? ;-)

Dus de volgende keer als je nog eens aan jezelf twijfelt op een creatief momentje: Gewoon verder doen. Je bent goed bezig