Post Corona Pauze

Gisteren was ik daar en toch weer niet, 
waren we samen en toch weer niet. 
En vandaag wil ik niet zijn, waar ik gisteren was. 

Ik merk dat ik op momenten van complete stilte en onzekerheid
toch echt gelukkiger ben omdat ik niet blind ben voor wat is.
Ook al heb ik geen vooruitzichten en ben ik emotioneler dan anders. 

Een mens zou het omgekeerde achten, maar niets is minder waar.
Een schema van voor tot achter gevuld, maakt niet gelukkig. 

Tokkelend op mijn gsm doorheen de onophoudelijke stroom van berichten,
mis ik ruimte voor het onverwachtse.
Vrije projecten en vrije gedachten. 

En toch, als ik eerlijk tegen mezelf ben, is alles er.
Maar op dergelijke dagen zie ik het even niet meer.

Ik word op vingers getikt, maar mijn hoofd voelt te vol om het te zien
en mijn lichaam te leeg om spontane acties te ondernemen. 


Enkel wanneer ik voor mezelf op pauze druk en een stap terug zet,
zie ik maar pas hoeveel ik geluk ik wel heb met alles om me heen. 


‘Kom terug bij me’ zei hij. 
En ineens, was ik daar.